Rozmach fabularny, dogłębnie zarysowane postacie, udana próba odtworzenia sytuacji niewolników, którzy ukazani są jako myślący ludzie, przechowujący w pamięci i obrzędach swoje tradycje, urzekające opisy, a przede wszystkim sympatia, jaką odczuwamy wobec głównych bohaterek, czynią książkę wyjątkową. I naprawdę wartą sfilmowania, choć ekranizacja mogłaby wywołać prawdziwy skandal - tak politycznie niepoprawną książką są „Czarne skrzydła”.

Pełna wersja recenzji dostępna na portalu granice.pl

Jest też styk tych dwóch codzienności – niezgoda na takie życie i pragnienie wolności, które prowadzi bohaterki jedną ścieżką. Rozdziały z perspektywy Szelmy budzą najwięcej skrajnych emocji. W jednej chwili jest się zauroczonym przez opowieści snute przez matkę Szelmy, Charlotte, a w drugiej przeszywa czytelnika ból, a włosy stają dęba. Gdy czytałam o karach wymierzanych niewolnikom, czułam, jakby ktoś nakłuwał mnie lodowato zimnym szpikulcem. To groza, obezwładniająca groza, którą potęguje fakt, że te tortury to nie wymysł autorki, tylko prawda.

Pełna wersja receznji dostępna na blogu room6277.blogspot.ie

Piękna, lecz okrutna w swych realiach, powieść o sile kobiet i odwadze, która zaczęła kruszyć mury. Musicie przeczytać.

Pełna wersja recenzji dostępna na blogu od-deski-do-deski.blogspot.com

"Czarne Skrzydła" to również niezwykle piękna i poruszająca historia o przyjaźni, walce o prawo do głosu i marzenia. Nie mogłam wyzwolić się z sideł zastawionych przez autorkę. Z każdą kolejną stroną łaknęłam więcej. Po prostu wiedziałam, że muszę się dowiedzieć, jak skończy się ta historia.

Patrycja Kiełczykowska, ksiazki-patiopei.blogspot.com

"Czarne skrzydła" to książka równie piękna jak pełna smutku i okrucieństwa. O zwykłych-niezwykłych ludziach, sile przyjaźni, dążeniu do celu, o wzniesieniu się, jak na skrzydłach, ponad całą obojętność i wrogie nastawienie tego świata. Klimatyczna, zmuszająca do refleksji opowieść, mogąca działać łzowyciskalnie.  Brak mi słów, by opisać mój zachwyt nad niesamowitą powieścią Sue Monk Kidd, toteż nawet nie będę już dłużej próbować. Po prostu ją przeczytaj. Dla mnie jedna z najlepszych tegorocznych premier.

Pełna wersja receznji dostępna na blogu ksiazkoville.blogspot.com

24 września 2014 r. w księgarniach pojawi się książka „Czarne skrzydła” Sue Monk Kidd. Myślę, że może ona stać się równie kultową i ważną pozycją jak „Zabić drozda” w dyskursie na temat niewolnictwa czy dyskryminacji rasowej.

Pełna wersja receznji dostępna na blogu spinkiiszpilki.blogspot.com

„Czarne skrzydła” to coś w rodzaju anty-Przeminęło z wiatrem. Albo nowoczesna, feministyczna odpowiedź na „Chatę wuja Toma”, oparta na faktach i ujeta w sugestywną formę popularnej powieści , w dużej mierze będącej gotowym scenariuszem. Jej siła jest wyrazistość” historycznej sceny.

„Przełomowy rozdział” Interesując się w chociaż małym stopniu literaturą amerykańską czy też poezją, jesteśmy w stanie wymienić kilka dzieł, które na zawsze zapisały się na kartach historii. Są to Zabić drozda Harper Lee, W drodze Jacka Kerouaca, wiersze Edgara Allana Poego. Uznane za przełomowe, zawsze dotykają spornych tematów, polemizując z motywami będącymi niemal tabu. Dokładnie te same słowa mogą z pełną akuratnością opisać Czarne skrzydła Sue Monk Kidd – powieść, która wzrusza, wzburza i ogrzewa serca. To historia wielu miłości i przyjaźni, niejednokrotnie zarzucanych na rzecz spraw wyższych. To także opowieść o odwadze i zmianach niemających prawa bytu bez wymienionej wcześniej cnoty.  A wszystko zaczęło się w dniu urodzin panienki Sary z Południowej Karoliny. Matka postanowiła podarować jej z tej okazji niewolnicę, dziewczynka odmówiła przyjęcia „podarku”. Choć, koniec końców, była to tylko mała sprzeczka matki i córki, to zmieniła bieg dalszych losów całej Ameryki – połaczona z setkami innych małych sprzeczek rozsianych na terenie całych Stanów Zjednoczonych. Tak przynajmniej przedstawia sytuację fabuła. Książka podzielona jest na następujące po sobie narracje Sary oraz Szelmy – niewolnicy. Kreuje to dwa światy istniejące zależnie od siebie, a jednocześnie będące zupełnymi przeciwieństwami. Ciąg dalszy recenzji na http://mrsalwaysright.pl

Książki, w których pojawia się wątek niewolnictwa w Ameryce coraz częściej pojawiają się na naszym rynku choć może być też tak, że zwracam na nie większą uwagę. "Czarne skrzydła" interesowały mnie od chwili, kiedy pierwszy raz przeczytałam ich recenzje. Miałam wielką ochotę przeczytać tę książkę i dzięki przypadkowi wygrałam je na targach w Krakowie. Dosyć szybko zabrałam się za lekturę. Sarah to córka sędziego, wywodzi się z bogatej rodziny, której dzięki temu przysługuje wiele przywilejów, a jednak dziewczynka jest bardzo nieszczęśliwa. We wczesnym dzieciństwie była świadkiem "kary" jaką dostała jedna z niewolnic, widziała jej chłostę. To bardzo mocno wpłynęło na Sarę, od tej pory zaczęła się poważnie jąkać. Dziewczynka na swoje jedynaste urodziny dostaje nietypowy prezent - własną niewolnicę, Hetty, czy właściwie Szelmę. Czarnoskóra dziewczynka zostaje owinięta w kokardę i dostarczona niewiele starszej dziewczynce, aby stać się jej własnością. Tak zaczyna się historia, która łączy losy tych dwóch postaci. Sarah, która bardzo szybko spada na ziemię, dowiadując się, że jej plany o zostaniu prawnikiem to bujanie w obłokach, bo przecież żadna kobieta nie może pracować, jest postacią bardzo tragiczną. Z drugiej strony jest Szelma, która nigdy się nie poddaje, mimo świadomości kary wielokrotnie balansuje na granicy odwagi i głupoty, wierząc że człowek nie może być własnością drugiej osoby. Relacje obu kobiet są bardzo specyficzne, od przyjaźni, przez obojętność, złość, niezrozumienie, irytacje.  W czasie jej premiery spotkałam się z wieloma recenzjami tej książki, w większości bardzo pozytywnymi. Nie dziwie się temu bo i mnie przypadka do gustu lektura tej książki, jednak przez większość książki cały czas mimowolnie porównywałam ją do lektury, którą czytałam nie tak dawno temu "Domu służących" Kathleen Grissom. Było to bardzo irytujące, bo obie książki, mimo że traktują o niewolnictwie, bardzo się różnią. Autorka "Czarnych skrzydeł" akcję swojej powieści umiejscowiła w mieście, co jest bardzo oryginalnym zabiegiem, tymczasem "Dom służących" dzieje się na plantacji. Przez pierwszą połowę opisywanego tytułu obie bohaterki bardzo mnie denerwowały, co powodowało, że z jednej strony zastanawiałam się nad tymi pozytywnymi recenzjami, a z drugiej cały czas miałam świadomość że na tym etapie "Dom służących" oceniłam bym o wiele wyżej. Po skończonej lekturze jednak stwierdziłam, że obie książki są świetne, wciągające i niepowtarzalne. Pełna wersja recenzji dostępna na blogu http://ksiazkowewyliczanki.blogspot.com/